Arandel | project InBach

Muzyka Johanna Sebastiana Bacha jest jak Uniwersum – nieograniczona i złożona, a zarazem uniwersalna. Twórczość Bacha trzykrotnie znalazła się na gramofonowej płycie zawierającej zbiór obrazów, dźwięków, języków i muzyki Ziemi, wysłanej w przestrzeń kosmiczną wraz z sondami Voyager. W bezmiarze twórczości Bacha każdy może znaleźć nie tylko ukojenie, ale także inspirację.

Francuski producent Arandel (wciąż pozostający anonimowy dla swoich fanów), dotychczas tworzący na pograniczu elektroniki i awangardy, w ostatnich latach wydał dwa albumy w całości oparte na muzyce Bacha. „In Bach” Arandela to jeden z najbardziej oryginalnych pomysłów na rozszerzenie spektrum sonicznego polifonicznych kompozycji opartych na niezwykłej harmonii stworzonej przez Bacha. Słuchając Preludium c-moll, można się zastanawiać, czy brzmi ono lepiej na oryginalnie strojonych instrumentach z epoki, czy „ubrane” w dźwięki rodem z synthpopu. Mocny beat zastosowany przez Arandela w organowej Passacaglii c-moll przeobraża ten kultowy utwór polifoniczny w hit z najlepszego klubu techno.

Tajemniczy producent tworząc swój projekt, uzyskał dostęp do zabytkowych instrumentów, takich jak viola da gamba, fortepian Érarda, klawikord i prototyp syntezatora – ondioline z 1940 roku. Nietuzinkowy pomysł, wyobraźnia paru muzyków, oryginalne instrumenty oraz współczesne techniki produkcji dźwięku pozwoliły stworzyć album, który brzmi jak idealnie wyprodukowany pop na motywach – niektórym pewnie nieznanego muzyka z przeszłości – Johanna Sebastiana Bacha. „InBach” jest niczym hołd współczesnej kultury z pełnym szacunkiem złożony dziełom Bacha – poetycki, a zarazem innowacyjny.

Arandel jest postacią tajemniczą, podobnie jak Bach. Działając na scenie techno, stara się wciąż zachować swoją anonimowość. Tworzy muzykę, nie korzystając z gotowych samplerów, sekwencerów czy zaprogramowanych syntetycznych dźwięków.

Bach jest dla każdego – mówi Arandel - i to odkrycie doprowadziło mnie tutaj, do „InBach” (...) Jest tak wiele dzieł Bacha, że nawet nie wiedziałem o tym, kiedy tworzyłem pierwszą płytę – ale po jej wydaniu ludzie wciąż do mnie przychodzili, mówiąc mi o pewnych utworach, których powinienem posłuchać lub przerobić; o utworach, o których nigdy nawet nie słyszałem.