KARŁOWICZ FEST | Inauguracja festiwalu

Przyzwyczailiśmy się już przez kilkadziesiąt lat do wymawiania jednym tchem frazy „Filharmonia imienia Mieczysława Karłowicza w Szczecinie”. Spowszedniała nam tak bardzo, że Szczecin i Mieczysław Karłowicz złączyli się w jedno. Nawet zanosimy to połączenie daleko poza nasze miasto. Wszędzie tam, gdzie pojawiają się nasze inicjatywy, gdzie występują nasi muzycy i gdzie promujemy nasze wydarzenia, nazwisko naszego patrona wybrzmiewa wielokrotnie.

Ale czy my sami wiemy, kim był Mieczysław Karłowicz? Czy wiemy, jakim był człowiekiem? Co było dla niego ważne? Co chciał przekazać w swojej muzyce, w swoich pismach i w swoim życiu? W 150. rocznicę urodzin Karłowicza pierwszy raz w naszej historii zadamy sobie pytanie: „Co to znaczy mieć go za patrona?”. I więcej: „Co to znaczy nie tylko dla Filharmonii, ale i dla całej naszej koncertowej wspólnoty?”.

Karłowicz Fest to bezprecedensowe spotkanie z muzyką Mieczysława Karłowicza. Każdego wieczoru będziemy odkrywać wyjątkową wartość, jaką niesie ona dla nas – nie tylko dla mieszkańców Szczecina, ale także wszystkich gości, którzy przyjadą skorzystać z unikatowej szansy wysłuchania mistrzowskich poematów symfonicznych w interpretacji czołowych polskich orkiestr.

Młodość jako odwaga zmierzenia się ze światem – tę myśl można odnaleźć w dwóch wczesnych dziełach Mieczysława Karłowicza, powstałych w okresie jego studiów w Berlinie. Koncert skrzypcowy A-dur, napisany dla jego mistrza i nauczyciela skrzypiec Stanisława Barcewicza, jest utworem pełnym energii, liryzmu i młodzieńczej ekspresji. Symfonia Odrodzenie idzie o krok dalej – staje się muzyczną opowieścią o zmaganiu się z pesymizmem i o sile, która pozwala człowiekowi podnieść się i rozpocząć na nowo. W tych utworach słyszymy młodego artystę, który z odwagą wchodzi w świat i podejmuje jego wyzwania.

Symfonia jest jedną z najbardziej osobistych wypowiedzi młodego Karłowicza. Sam kompozytor opatrzył ją programem, w którym opowiada historię duszy przechodzącej drogę od zwątpienia do wewnętrznej przemiany. Utwór rozpoczyna się obrazem rozpadu młodzieńczych marzeń i poczucia pustki – chwilą, w której człowiek traci orientację i sens. Jednak z tego stanu bezwładu stopniowo rodzi się nowa siła życia: pojawia się wizja szczęścia, potem bolesne zderzenie z rzeczywistością i ostateczna walka, w której dusza odzyskuje równowagę i święci triumfy. Finał symfonii przynosi hymn odrodzenia – przekonanie, że mimo doświadczenia zwątpienia człowiek może odnaleźć w sobie energię, by rozpocząć na nowo. I tym przekonaniem zamkniemy pierwszy festiwalowy wieczór.

Posłuchaj fragmentów utworów, które zagramy na tym koncercie: